Plan na pierwszego listopada bez auta się udał. Metro, tramwaj, Powązki, a potem rosół u mamy na Ochocie. Tramwaj nie stanął, Antek zapalił znicz sam, a mama przy obiedzie stwierdziła, że w przyszłym roku też przyjedziemy komunikacją, bo „przynajmniej nikt nie jest zły na parkowanie”.
Przy deserze Zosia zapytała o coś, co mnie zaskoczyło: czemu nigdy nie chodzimy po Ochocie. Przyjeżdżamy, wchodzimy na trzecie piętro, jemy, wracamy. Miała rację. Ochotę znam z dzieciństwa, z niedziel u babci, ale dzieci znają z niej tylko klatkę schodową i widok z balkonu na Grójecką. Umówiłyśmy się, że następnym razem przyjedziemy wcześniej i pójdziemy na spacer. Następny raz był w zeszłą sobotę.
Hale Banacha, czyli start
Zaczynamy tam, gdzie mama robi zakupy od czterdziestu lat: w Halach Banacha przy Grójeckiej 95. Pisałam o nich wiosną przy bazarkach na południu Warszawy. W listopadzie wyglądają inaczej niż w kwietniu: zamiast szparagów i rzodkiewek są kapusta, buraki, jabłka w skrzynkach i pierwsze stoiska z ozdobami świątecznymi.
Mama ma tu swoje stałe miejsca. Pani od jajek, pan od ziemniaków, który pamięta, że Zosia jako dwulatka chciała mu zabrać marchewkę. Dzieci dostały po jabłku na drogę, a mama zostawiła wózek z zakupami u znajomej sprzedawczyni, żeby nie ciągnąć go przez cały spacer.
Kolonia Staszica, czyli wille w środku miasta
Z Grójeckiej skręcamy w stronę Filtrowej. Kilka przecznic dalej zaczyna się Kolonia Staszica, kwartał willi i małych kamienic z lat dwudziestych i trzydziestych. Wąskie ulice, ogrody za płotami, drzewa nad chodnikiem. Wygląda jak inne miasto niż to przy Grójeckiej, choć to pięć minut piechotą.
Babcia mówiła na to „profesorska Ochota”, bo przed wojną mieszkało tu wielu wykładowców i urzędników. Domy przetrwały wojnę w różnym stanie, część jest odnowiona, część czeka. Antek liczył kominy, Zosia robiła zdjęcia drzwi wejściowych, bo każde są inne. W listopadzie, bez liści na drzewach, fasady widać lepiej niż latem.
Spacerujcie tu cicho. To nie jest park, tylko ulice, przy których ludzie mieszkają, a w sobotę rano ktoś grabi liście w ogródku i niekoniecznie chce być fotografowany.
Plac Narutowicza
Dalej idziemy na plac Narutowicza. Okrągły plac z kościołem św. Jakuba, z wysoką wieżą, którą widać z daleka, i z dużym akademikiem po drugiej stronie. Tu krzyżują się tramwaje, więc jest głośniej. Mama pokazała dzieciom przystanek, z którego jako licealistka jeździła do szkoły, i powiedziała, że plac „zawsze był za duży, żeby go przejść na jednym świetle”. Sprawdziliśmy. Nadal jest.
Przy placu jest kilka małych kawiarni i piekarnia, w której kupiliśmy drożdżówki. Antek wziął z serem, bo z orzechową nie może, i sam o to zapytał przy ladzie. Od zeszłego roku pilnuje swojej alergii lepiej niż my.

Park Szczęśliwicki i górka
Z placu Narutowicza tramwajem albo pieszo, jeśli dzieci mają siłę, do Parku Szczęśliwickiego. Park ma swoją największą atrakcję widoczną z daleka: Górkę Szczęśliwicką, usypaną z gruzu i ziemi, dziś z całorocznym stokiem narciarskim i trasami spacerowymi dookoła. Latem jest tu basen, o którym pisałam przy basenach odkrytych, a zimą, jeśli spadnie śnieg, cała Ochota przychodzi z sankami.
W listopadzie park jest spokojny. Staw, alejki pod drzewami, ławki, plac zabaw, na którym dzieci zostały pół godziny dłużej, niż planowałam. Weszliśmy ścieżką na górkę i z góry Zosia rozpoznała Pałac Kultury, a Antek szukał naszego bloku na Ursynowie. Nie znalazł, ale do końca spaceru nie dał się przekonać, że to za daleko.
Z psem można tu przyjść, na smyczy. Pestka została tym razem w domu, bo wieczorem i tak szła z Wiktorem na Dolinkę, ale wiosną zabierzemy ją na górkę. Ma nos, który na nowych trasach pracuje za trzech.
Dom, w którym mieszkała babcia
Po drodze z placu do parku mama skręciła w boczną ulicę i zatrzymała się przed kamienicą z lat pięćdziesiątych, z balkonami od podwórka. Tu mieszkała moja babcia, prababcia Zosi i Antka. Ta od placka ze śliwkami, o której opowiadam co roku przy grobie na Powązkach.
Mama pokazała okno na drugim piętrze i trzepak na podwórku, przy którym spędzałam niedzielne popołudnia, kiedy dorośli pili kawę. Trzepak stoi do dziś, tylko ktoś przemalował go na zielono. Antek od razu na nim zawisł głową w dół, jak ja trzydzieści lat temu, a mama zrobiła mu zdjęcie i wysłała je na rodzinny czat z podpisem „historia lubi się powtarzać”.
Takich miejsc nie ma w żadnym przewodniku po Ochocie, a dla nas okazały się najważniejszym przystankiem całego spaceru.
Praktycznie
- Dojazd z Ursynowa: metro M1 do Pola Mokotowskiego albo do Centrum i tramwaj w stronę Grójeckiej. Z Imielina około 35-40 minut.
- Trasa: Hale Banacha, Filtrowa i Kolonia Staszica, plac Narutowicza, Park Szczęśliwicki. Pieszo około 4 km, z przerwami dwie, dwie i pół godziny.
- Godziny: w listopadzie ciemno robi się przed szesnastą, więc wychodźcie najpóźniej o trzynastej.
- Jedzenie: drożdżówki przy placu Narutowicza, ciepła herbata z termosu w parku. Obiad i tak był u mamy.
- Toaleta: w Halach Banacha i w kawiarniach przy placu, w parku bywa z tym różnie.
Co zostało
Wieczorem w metrze Zosia przeglądała zdjęcia drzwi z Kolonii Staszica i powiedziała, że narysuje z nich serię na zajęcia w domu kultury. Mama dzwoniła następnego dnia, czy w grudniu powtórzymy, tylko tym razem w drugą stronę, przez Pole Mokotowskie. Powtórzymy, ale w grudniu wychodzimy już w południe.




